مانند آهو بچه‏اى

 من در خيابان مى‏دوم

 وقتى كه همراه پدر

 بهر زيارت مى‏روم

 مثل كبوتر مى‏پرم

 من در خيالم تا حرم

 از صحن و سقّا خانه تا

 بالاى گنبد مى‏روم

 پر مى‏كشم از آسمان

 آن گاه تا روى زمين

 گويم سلامى، بر تو اى

 آقا، امام هشتمين

 اينك پدر در گوشه‏اى

 گوياكه مى‏خواند دعا

 دارد به پيش روى خود

 اكنون زيارت نامه را

 خوشحال و خندان در حرم

 هرگوشه‏اى سر مى‏زنم

 مثل پدر، من بوسه بر

 ديوار و بر در مى‏زنم

 تا هر زمانى زنده‏ام

 من دوست دارم اى خدا!

 باشد دل پر مهر من

 پروانه‏ى شمع رضا

عمار یکی از یاران خوب و وفادار پیامبر اسلام (ص) بود . پدرش یاسر و مادرش سمیه نام داشت . آن ها در راه دین و ایمان از هیچ گونه فداکاری روی گردان نبودند . هر چه کافران آن ها را آزار می کردند ، پایداری آنان بیشتر می شد. رسول گرامی اسلام، حضرت محمد (ص) وقتی آن  ها را زیر شکنجه می دید ، دلداریشان می داد و می فرمود : خدایا ! خاندان یاسر را بیامرز.

عمار و پدرو مادرش را در هوای داغ به صحرای سوزان می بردند ، زره های آهنی تن شان می کردند و آن ها را هم چنان زیر آفتاب نگاه می داشتند . وقتی که حسابی آن ها را اذیت می کردند ، می گفتند : خوب، حالا اگر می خواهید آزادتان کنیم از اسلام و از محمد (ص) بیزاری جوئید !

در این میان ، یاسر پدر عمار درگذشت و سمیه مادرش هم که در این باره با ابوجهل تندی کرده بود ، به وسیله ي نیزه ای که آن ستمگر به قلبش زد، به شهادت رسید.

خود عمار را هم آقدر اذیت کردند که به ناچار – و تنها به زبان – از اسلام برگشت ! در حالی که سینه اش از ایمان پر بود. ولی بعد ناراحت شد که چرا حتی به زبان هم از اسلام دوری جسته است ! این بود که گریه کنان به دیدار پیامبر (ص) شتافت و ماجرا را تعریف کرد .

حضرت محمد (ص) فرمود : آیا به راستی و در دل، به اسلام ایمان نداری ؟ عمار پاسخ داد : چرا ای رسول گرامی . قلبم همیشه از ایمان پر است و پیامبر (ص) فرمودند : بسیار خوب، عیبی ندارد . برای رهایی از شر آنان ، ایمان خودت را پنهان بدار.

رسول خدا (ص) درباره ي عمار فرموده بود که او را گروهی ستمگر خواهند کشت.

... عمار یاسر ، در جنگ صفین مردانه جنگید . او در آن جا گفته بود:" ای خدا ! اگر بدان رضای تو در آن است که خود را در آب بیندازم چنین می کنم ... اگر بدانم رضای تو در آن است که شمشیرم را بر شکم بگذارم و فشار دهم تا از پشتم درآید چنین می کنم!"

عمار دراین جنگ هم چنان شمشیر می زد که ناگهان مردی پهلویش را هدف گرفت و چنان ضربتی به عمار زد که او را بی تاب کرد و از پای انداخت. عمار برگشت و از غلامش کمی آب خواست . او هم ظرفی پر از شیر برای عمار آورد. تا چشم او به ظرف شیر افتاد، گفت :

راست گفت پیامبر اسلام که فرمود آخرین چیزی که بخوری شیر خواهد بود !

آن وقت ظرف شیر را سر کشید و از دنیا رفت !

حضرت امام علی (ع) بر جنازه ي عمار نماز خواند و با دست خودش ، او را به خاک سپرد.

   تو مهربان ترينى

 اى مادر عزيزم!

 بگذار زير پايت

 صد شاخه گُل بريزم

 تو خوب‏تر ز خوبى

 اى سرو و سنبل من

 دستت بده ببوسم

 اى مادرِ گُلِ من!

 تابنده‏تر ز خورشيد

 نور محبّت توست

 هستم اگر چنين من

 از لطف و رحمت توست

 با شور و شادمانى

 من مى‏دوم به سويت

 تا بوسه‏هاى خود را

 سازم نثار رويت!

درياى زيبا

اى آبى پاك!

چه به شكوهى

در دامن خاك

گاهى تو آرام

گه درخروشى

گاهى به غوغا

گاهى خموشى!

مى‏بوسد از دور

روى تو، خورشيد

هر بامدادان

با شور و اميد

از هرچه زيباست

دارى نشانى

من هر چه گويم

بهتر ز آنى

در تو نشان از

همبستگى هاست

با تو، هميشه

پيوستگى هاست

درياى زيبا

اى آبى پاك!

چه با شكوهى

در دامن خاك